Dlaczego akurat portret, i to najpierw
Kupujący instalację zadaje sobie po cichu dwa różne pytania. „Komu ja właściwie zostawiam numer?” — na to odpowiada twarz. „Czy oni to w ogóle umieją zrobić?” — na to odpowiadają zdjęcia z montaży.
Portret jest nieporównanie tańszy: nie trzeba czekać, aż wypadnie odpowiedni montaż, nie trzeba wchodzić na cudzy dach, nie trzeba zbierać zgód od właścicieli domów. Dlatego robimy go pierwszy.
BrightLocal: ponad 4000 badanych, 1600+ pełnych odpowiedzi. Metoda — trzy identyczne makiety strony firmy, różniące się wyłącznie zdjęciem na stronie głównej. Badanie
Jedno uczciwe zastrzeżenie. Portret nie zamknie sekcji z realizacjami — ona nadal będzie potrzebowała zdjęć z montaży. Portret zamyka wszystko poza nią. To nie jest powód, żeby zmieniać kolejność, tylko żeby nie było zaskoczenia.
Jak to ma wyglądać
Poniższe zdjęcia pochodzą z banku zdjęć i służą wyłącznie jako referencja kadru, światła i wyrazu twarzy — pokazują, o co chodzi. Na stronie staniesz Ty.
✓Tak
Wspólny mianownik: prawdziwe miejsce w tle, uśmiech widoczny w oczach, ręce zajęte czymś naturalnym, zero stylizacji.
✕Nie
Każdy z tych kadrów jest technicznie poprawny i każdy przesuwa odbiór w złą stronę: handlowiec, przebranie albo sesja artystyczna.
Osiem rzeczy, które warto wiedzieć przed sesją
- Uśmiech ma być w oczach. Uśmiech zrobiony samymi ustami czyta się jako handlowiec. Zadanie fotografa jest takie, żeby Cię rozśmieszyć, a nie ustawić — a najlepsze klatki padają zwykle pomiędzy ujęciami. Poproś, żeby nie przestawał robić zdjęć w przerwach.
- Ubierz się w to, w czym realnie przyjeżdżasz do klienta. Firmowe polo albo koszulka z logo. Garnitur i krawat odradzam — w tej branży to strój sprzedawcy. Najwyżej jeden wariant w gładkiej koszuli.
- Tło to prawdziwe miejsce firmy. Auto z logo, dach z instalacją, magazyn, biuro w Koninie. Nie białe tło studyjne i nie sztuczny open space — tło ma dopowiadać, kim jesteś.
- Wzrok. W portrecie bliskim patrzysz prosto w obiektyw — to sygnał bezpośredniości. W kadrach szerszych patrzysz w stronę wolnej przestrzeni, bo tam wejdzie nagłówek i przycisk, a czytelnik podąża wzrokiem za wzrokiem osoby na zdjęciu.
- Ręce zajmij czymś naturalnym. Dokument, telefon, klamka auta, dłoń w kieszeni. Skrzyżowane ręce na piersi to najczęstszy odruch przed obiektywem i najczęstszy błąd — wyglądają na dystans.
- Światło naturalne. Dzień pochmurny jest lepszy niż ostre południe: daje miękkie światło bez cieni pod oczami. Plener najlepiej rano albo w złotej godzinie. Bez flesza prosto w twarz.
- Retusz minimalny. Usuwamy rzeczy przejściowe — odblask, nitkę na koszulce. Nie wygładzamy skóry i nie wybielamy zębów. Zdjęcie ma wyglądać jak człowiek, który za tydzień przyjedzie obejrzeć dach; jeśli nie wygląda, tworzy lukę w momencie spotkania.
- Trzy orientacje z każdego ujęcia: poziom (strona), pion (telefon i reklamy) oraz kwadrat z zapasem wokół głowy (wizytówka Google, social media).
Lista ujęć
A — bez tego nie ruszamy strony. B — mocno podnosi i przyda się dalej. Całość: 2–3 lokalizacje, 1,5–2 godziny, dwie góry do przebrania.
| # | Prio | Ujęcie | Jak kadrujemy | Gdzie to trafia |
|---|---|---|---|---|
| 1 | A | Portret bliski, wzrok w obiektyw | do klatki piersiowej, lekki szczery uśmiech, tło rozmyte | Sekcja „kto odbierze telefon”, podpis pod formularzem, wizytówka Google, zdjęcie w mailach |
| 2 | A | Przy aucie firmowym | do pasa lub kolan, logo czytelne, postawa luźna — oparty, nie na baczność | Sekcja kontaktu, nagłówek na telefonie |
| 3 | A | Z instalacją w tle | do pasa, dach z panelami rozmyty za plecami, sylwetka z boku kadru, wzrok w stronę pustego miejsca | Nagłówek na komputerze — tam wchodzi tytuł i przycisk |
| 4 | A | „W rozmowie” | półprofil, gest ręką, jakbyś tłumaczył; w dłoni dokument albo telefon z monitoringiem | Sekcja o obsłudze i o bezpłatnej pomocy z wnioskiem |
| 5 | B | Cała sylwetka | pion, przy aucie albo przed biurem, pełna postać | Stopka, materiały reklamowe, wizytówka Google |
| 6 | B | Z ekipą | Ty z przodu, 2–4 osoby za Tobą, naturalnie rozstawieni — nie rządek pod ścianą | „Realna, lokalna firma” |
| 7 | B | Dłonie i szczegół | zbliżenie na ręce z dokumentami albo telefonem, twarz nieostra w tle | Przerywnik między sekcjami, tło pod tekst |
| 8 | B | Wariant spokojny, bez uśmiechu | ten sam kadr co #1, wyraz opanowany | Fragmenty o pieniądzach, umowie i warunkach — uśmiech byłby tam nie na miejscu |
Po 10–15 klatek na ujęcie — z tego wybierzemy po jednej.
Czego nie robimy
- Garnituru i krawata.
- Białego tła studyjnego — zeruje wszystko, co tło mogło powiedzieć o firmie.
- Kasku i kamizelki odblaskowej założonych na potrzeby zdjęcia. Odzież ochronna wchodzi w kadr tylko wtedy, gdy naprawdę trwa montaż.
- Skrzyżowanych rąk.
- Portretu czarno-białego „artystycznego”.
- Mocnego retuszu — wygładzonej skóry, wybielonych zębów.
- Uśmiechu na siłę — szeroko odsłonięte zęby przy nieruchomych oczach są rozpoznawalne natychmiast i działają odwrotnie.
Co zabrać na sesję
- Auto firmowe — umyte, zaparkowane tak, żeby logo było czytelne.
- Dwie firmowe góry (polo albo koszulka), wyprasowane, bez plam.
- Koszulę na drugi wariant — gładką, bez drobnych wzorów i wąskich pasków (na zdjęciu robią falowanie).
- Teczkę z dokumentami i telefon z otwartą aplikacją monitoringu.
- Panel albo próbkę osprzętu — jako rekwizyt do jednego ujęcia, nie do wszystkich.
Drobne, a robi różnicę: wyspać się, ogolić jak zwykle — nie inaczej niż zwykle, bo zdjęcie ma się zgadzać z tym, kto przyjedzie na spotkanie. Ciemna, jednolita góra najlepiej wygląda na tle nieba.
Jedna formalność
Jeśli w kadrze staje ekipa (ujęcie 6), potrzebna jest zgoda na wykorzystanie wizerunku od każdej z tych osób — pracowników i podwykonawców. Przy zdjęciach samego Daniela nie ma nic do załatwiania.